Czas Pytania z dna umysłu: Pytanie drugieStarożytni Emocje BezsennośćPowiadają... Świętość księżyca Historia pewnej miłości Jesień w Krakowie

Czas

                                                                                                              4.IV.2002
O obłędzie, który we mnie śpisz,
Jasne oczy swoje zamykasz,
W tajemnicy, gdzieś głęboko
w moim wnętrzu;

Lubisz ciszę moich snów,
kochasz spokój moich marzeń;
Codzienność dla ciebie jest absurdem;
Melancholią kolorujesz rzeczywistość,
łzami koisz złość;
Jesteś sobą,
a jednak zagubiony.

Czy ktoś cię kiedyś zrozumie?

                                                                                                              4.IV.2002
Starożytni artyści utrudniają pracę greckim robotnikom,
którzy budują stadion,
bo ciągłe odkopywanie zabytków przeszkadza organizatorom olimpiady;
Starożytne kapłanki przeszkadzają religijnym,
bo rozwiązłością czciły Afrodytę;
Starożytni filozofowie przeszkadzają młodym umysłom,
którym trudno jest zrozumieć jaskinię Platona;
Starożytny teatr przeszkadza właścicielowi kina,
które nie potrafi pomieścić tak wielu widzów;
Starożytna mitologia przeszkadza idei stworzenia świata,
bo twierdzi, że człowiek zrodził się z chaosu;
Starożytna literatura przeszkadza współczesnym pisarzom,
bo to co najbardziej genialne już zostało napisane;

Dziedzictwo starożytności jest tak ogromne,
że przeszkadza współczesnemu człowiekowi.

A przecież Horacy wybudował pomnik trwalszy od amerykańskich wieżowców.

                                                                                                              26.IV.2002
Cierpienie-
Zimny wiatr, czyjś grzech,
rozgryzione ziarnko pieprzu;
Miłość-
Biała róża, cichy lęk przed samotnością, czyjeś usta, czyjś śmiech,
gorące promienie słońca;
Radość-
Srebrny deszcz, taniec we mgle, wyciszenie,
bosa stopa na trawniku;
Gniew-
Gradowa chmura, czyjś krzyk, zmarszczone brwi,
uderzenie pięścią w stół.

                                                                                                              26.IV.2002
Nocami święci nie mogą zasnąć,
przewracają się z boku na bok,
aż w końcu kładą się na plecach
i patrzą w sufit;

Chcieliby, żeby na nim tańczyły anioły
i wyrastały rajskie kwiaty,
Ale nie,
Sufit jest szary i pusty,
bo bezsenność świętych ma być ofiarą za biednych grzeszników.

W długie noce, kiedy zegary wybijają kolejną godzinę,
święci patrzą na księżyc, świecący za ich oknami,
i myślą sobie, że gdzieś tam w niebie mieszka Bóg.

                                                                                                              23.V.2002
Powiadają, że tam na Ziemi kiedyś mieszkali ludzie.

Mieli oni duże domy
i niedokręcone krany, z których często kapała woda,
Kiedy się zakochiwali ich serca domagały się ciepła;
Wieczorami modlili się przy blasku świec;
Lubili czytać gazety i patrzeć w lustra;
Kiedy byli smutni drżały im wargi,
niektórzy z nich ze smutku rzucali się z okien;

Czasami ludzie patrzyli w gwiazdy,
bo chcieli w nich odczytać swoją przyszłość;

Do dziś nie wiadomo jak wyginęli

                                                                                                              ???
     Do napisania tego wiersza zainspirowała mnie podróż do Turcji. Wiele razy zastanawiałam się dlaczego Turcja ma akurat taką flagę - kiedy tam byłam dowiedziałam się, że Turcy w legendę, według której w ważnych dla tego kraju momentach w nocy na niebie pojawia się tylko jedna gwiazda, która świeci najbliżej księżyca. Poza tym Turcy tak jak wszyscy muzułmanie uważają, iż księżyc jest świętym i magicznym stworzeniem i dlatego umieszczają go na wieżach meczetów.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
Są noce kiedy jedna z gwiazd ośmiela się podejść blisko księżyca,
nie jest ona przerażona jego świętością ani zmiennością ,
oboje chcą trwać razem w takim warkoczu własnej światłości;
Ludzie spacerujący po plaży wpatrują się wtedy w niebo z podziwem,
bardzo trudno jest im zrozumieć skąd ta jedna mała gwiazda bierze tyle odwagi,
aby znaleźć się w polu srebrnych łez księżyca;
Niektórzy wielbią za to Boga i umieszczają księżyc na wieżach kościołów i flagach.

Jednak są też noce, kiedy księżyc odrzuca przyjaźń gwiazdy,
Mówi jej wtedy, że jego wielkość nie pozwala mu na kontakt z marnością;
Gwiazda nie rozumie tych słów i stara się znaleźć w jego cieniu,
kiedy jej się to nie udaje słabnie i umiera.

Spadając do morza patrzy na ludzi,
którzy widząc jej lot wymyślają w swoich umysłach dobre życzenia.

Historia pewnej miłości

Przystojny chłopak z przystojną dziewczyną siedzieli w pubie
cicho sącząc wino,
on na nią patrzył jak na niebo kwiaty,
ona w nim widziała całe piękno świata;
Przystojny chłopak z przystojną dziewczyną tulili się do siebie pod moknącą kaliną,
deszcz srebrzył im włosy, rzęsy i dłonie,
wiatr brał ich do tańca na szarym nieboskłonie;
Przystojny chłopak z przystojną dziewczyną ślubowali wieczną miłość,
przed księdzem i rodziną,
jej welon był jak górskich mgieł śpiew,
jego wzrok był jak iskra wśród płonących drzew;
Przystojny chłopak z przystojną dziewczyną płakali ze szczęścia
nad swoją dzieciną,
te małe rączki, nóżki, uszka, buzia ,
były owocem ich nieskazitelnego uczucia;
Przystojny chłopak z przystojna dziewczyną umierali razem starością niewinną,
on ją całował w trzęsące się dłonie,
ona mu przyrzekła, że nigdy nie nadejdzie koniec.
Ich miłości.

Jesień w Krakowie

11.XI.2002

Idę Plantami i depczę liście,
kiedyś nimi spacerowała królowa Jadwiga,
a gołębie uciekały przed jej aksamitnym płaszczem;
Stąpam po bruku,
mokrym od deszczu,
kiedyś chodzili po nim żacy, w szpiczastych butach;
Słucham wiatru,
kiedy stoję na przystanku,
kiedyś puszczały na nim latawce dzieci bogatego mieszczaństwa;
Siedzę na parapecie i patrzę na wnętrze uniwersytetu,
kiedyś kobiety za naukę w nim palono na stosie;
Tyle jesieni było już w Krakowie i wiele ich jeszcze będzie,
a każda z nich przyniesie nowy liść do gamy kolorów historii.